Τ α συκοφαντικά δημοσιεύματα στο διαδίκυο διώκονται απο πολλές διατάξεις του ποινικού κώδικα.
Η ανωνυμία του διαχειριστή είναι ψευδαίσθηση καθώς η google δηλώνει σαφώς ότι θα παρέχει
τα ηλεκτρονικά ιχνη.Αν σβηστεί μια ανάρτηση η google παρέχει αντίγραφο απο το αρχείο της .
Τα αδικήματα συκοφαντίας μέσω τύπου η διαδικτύου είναι αυτόφωρα..
Αν σε ένα blog που κατηγορείται για συκοφαντικη δυσφήμηση υπάρχουν και επώνυμοι αρθογράφοι
ενω τα αρθρα ειναι ανώνυμα εμπλέκονται όλοι στην ποινική διαδικασία.
Οι ποινές ανάλογα το δικαστήριο ,την σύνθεση ,και την υποθεση ειναι αρκετά βαριές.Το ίδιο ισχύει και για τις αποζημιώσεις που μπορουν να επιδικαστούν.Σοβαρότερα πράγματα συμβαίνουν αν στοιχειοτεθεί οτι η δημοσιεύση υποδηλώνει απειλή της ανθρώπινης ζωής ,η πρόταση στο κοινό για άσκηση βίας.
Επίσης η δημοσια απειλή για αποκαλύψεις για την προσωπική η επαγγελματική ζώη μπορεί να στειχιοθετήσει εκβίαση (Βαριά κατηγορία του Ποινικου Κώδικα)
Οπως και να έχει το πράγμα πρέπει να προσέχουμε τι γράφουμε γιατι δεν είναι λίγο να βρεθείς αντιμετωπος με ένα σοβαρό πλημμέλημα η κάτι περισσοτερο.
Απο εκεί και πέρα η διάπραξη πιθανών ποινικών αδικημάτων δεν είνα θέμα σχολιασμού απο τα υπόλοιπα blog απο την στιγμή που ο θιγόμενος πολίτης μπορεί πολυ ευκολα να βρεί το δίκιο του αν θεωρήσει ότι ξεπεράστηκαν κάποια όρια που αυτός θέτει.
Θ.Δ
Πηγή
http://olympia3.wordpress.com/2009/01/08/legislation-greece-blogs/
Χρήσιμο κείμενο με διαπιστώσεις και συμβουλές (αχρείαστες να ‘ναι).
Μην φοβάστε να αναπαράγετε την αλήθεια και μην παίρνετε ως δεδικασμένες
κάποιες περιπτώσεις που θα διαβάσετε. Να έχετε κατά νου πάντα:
Όταν απειληθείτε νομικά για δημοσίευμα σας, να φροντίσετε αυτόματα να
διαγράψετε ή να τροποποιήσετε την ανάρτηση σας. Αυτό βεβαίως εάν
πιστεύετε ότι θα έχετε αναπόφευκτες συνέπειες. Εάν η επίμαχη ανάρτηση
έχει κλείσει ήδη τρεις μήνες δημοσιευμένη, κινδυνεύετε μόνο από αγωγή
και δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί αυτόφωρη διαδικασία. Διαβάστε
περιπτώσεις που ενδιαφέρουν:
Πολλοί εισαγγελείς και δικαστήρια της χώρας εφαρμόζουν αναλογικά
τους νόμους περί ποινικής και αστικής ευθύνης του Τύπου (ΑΝ 1092/38 και Ν
1178/81) και μάλιστα με τη διαδικασία του αυτόφωρου (ΚΠΔ 242), για
δυσφημιστικά δημοσιεύματα σε ιστοσελίδες του διαδικτύου – ίντερνετ.
Αυτή η τακτική έχει αρχίσει από το 2006 και μερικές περιπτώσεις είναι:
== Σύλληψη (με τη διαδικασία του αυτόφωρου ΚΠΔ 242) το καλοκαίρι του
2006, του μπλόγκερ Αντώνη Τσιπρόπουλου για δυσφήμηση δια του Τύπου, (
blogme.gr),
και παραπομπή του από την Εισαγγελία Αθηνών στο Τριμελές, και του
οποίου η περιπέτεια δεν έχει λήξει ακόμη (επίκειται δίκη στο Τριμελές το
Φεβρουάριο του 2009).
== Το Δεκέμβριο του 2006 έγινε η δίκη της ιστοσελίδας
www.stray.gr για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου.
== Στην Κομοτηνή εκδικάστηκε στις 12/6/08 αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση
δια του Τύπου (μπλογκ “
πιάτσα ντι ποπολο“).
== Στις 8-7-2008 στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αγρινίου ( σύλληψη με τη
διαδικασία του αυτόφωρου ΚΠΔ 242) του μπλόγκερ Νίκου Μουρτζιάπη-
πρωτόδικη ποινή για συκοφαντική δυσφήμηση δια του τύπου 8 μήνες και 4
για εξύβριση, 10 κατά συγχώνευση. Εχει κάνει έφεση.
== Για τις 12-11-98 είχε προσδιορισθεί η δίκη του υπευθύνου της ηλεκτρονικής εφημερίδας “Τα νέα της Πετρούπολης”
http://www.petroupoli-tk.gr , για συκοφαντική δυσφήμηση δια του Τύπου αλλά αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2010.
Δηλαδή απ ότι φαίνεται έχουν γίνει δεκτά τα ακόλουθα:
1.- Για την ποινική και αστική ευθύνη από δημοσιεύματα στο
διαδίκτυο εφαρμόζεται αναλογικά η νομοθεσία για την ευθύνη όσων ασκούν
την ελευθερία αυτή δια του τύπου.
2.- Σύμφωνα με τη νομοθεσία αυτή, ο θιγόμενος έχει το δικαίωμα να
εναγάγει (για αποζημίωση-αποκατάσταση) εκτός με τον συντάκτη του
δημοσιεύματος και/ή τον διευθυντή-εκδότη του εντύπου. Αντίστοιχα, ως
προς την ποινική ευθύνη του τύπου, ενέχεται και ο διευθυντής-εκδότης, αν
υπάρχει συμμετοχή στο αδίκημα (η ποινική συνευθύνη δηλαδή δεν είναι
“αντικειμενική”, όπως η αστική, αλλά απαιτείται υπαιτιότητα και του
εκδότη-διευθυντή, δηλ., δόλος ή αμέλεια).
3.-
Τα αδικήματα που τελούνται δια του τύπου είναι αυτόφωρα. (ΚΠΔ 242).
Κάποιοι καθηγητές Πανεπιστημίων και άλλοι έχουν αποφανθεί ότι:
== Γίνεται παγίως δεκτό “έντυπο είναι κάθε κείμενο, κάθε όχι απλώς
διακοσμητική εικαστική παράσταση, κάθε εγγραφή μουσικού έργου με κείμενο
ή επεξηγήσεις και κάθε ηχητικό αποτύπωμα απλού ή μελωδικού λόγου,
εφόσον έχει παραχθεί με μηχανική η φυσικοχημική ηλεκτρονική διαδικασία
κατάλληλη για παραγωγή σημαντικού αριθμού αντιτύπων και προορίζεται για
διάδοση” (Πρόδρομος Δαγτόγλου , καθηγητής ΠΑ, Ατομικά δικαιώματα, τ.1,
1991, σελ. 451 επ.).
== Με δεδομένο, ότι “οι ιστοσελίδες … περιέχουν συνήθως κείμενα που
παράγονται με ένα συνδυασμό μηχανικής, φυσικοχημικής και ηλεκτρονικής
διαδικασίας και προορίζονται για διάδοση μέσω του Διαδικτύου, καθώς και
το ότι κάθε ανάκληση του συγκεκριμένου υλικού από κάποιον χρήστη
ουσιαστικά συνιστά “αντίτυπο”, γίνεται σαφές ότι ένα σημαντικό τμήμα που
διακινείται στο Διαδίκτυο συνιστά Τύπο.” (Ι.Καράκωστας, καθηγητής ΠΑ,
Δίκαιο & Ίντερνετ, β΄ έκδ. Αθήνα 2003, σελ. 45).Και ιδίου,
Το Δίκαιο των ΜΜΕ, έκδοση 2005, σελίδες 490-491, «Μια προσεκτική
παρατήρηση σχετικά με τη φύση του Διαδικτύου θα μας πείσει ότι αυτό,ως
προς ένα μεγάλο μέρος του, πρέπει να περιβληθεί με την προστασία του
Τύπου».
== Επίσης έχει γίνει δεκτό (υπ αρίθμ 25/2005 απόφαση της Ανεξάρτητης
Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων κ.λ.π) ότι στο προστατευτικό πεδίο
του άρθρου 10 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων Ανθρώπου) του
ΕΔΔΑ (Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανδρώπου) που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1974,
υπάγεται και η διάδοση ειδήσεων ή πληροφοριών δια του Τύπου,ηλεκτρονικού
ή έντυπου.
Οι δικαστικές αυτές δραστηριότητες και αποφάσεις αποτελούν δεδικασμένο.
Προσοχή, λοιπόν, σε ότι γράφετε.
