Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 19 Ιουλίου 2020

Ψυχολογία :Τί σημαίνει το "σ' αγαπώ" του Ναρκισσιστή / Κατερίνα Μπαγιαρτάκη

Η Κατερίνα Μπαγιαρτάκη είναι πτυχιούχος του τμήματος Ψυχολογίας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης και εργάζεται στην Αθήνα ως Ψυχολόγος Ενηλίκων και ως Σύμβουλος Ζεύγους/Γονέων.

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020

Ψυχολογια :Άγχος και κορωνοϊός

Άγχος και κορωνοϊός
Αρθρογράφος: Ελένη Σολταρίδου
Ψυχολόγος
Κορωνοϊός COVID-19... Ένας ιός που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, κυρίως μέσω του αναπνευστικού με σταγονίδια από το φτέρνισμα, το βήχα ή την εκπνοή. Ένας ιός, που όπως κάθε ερέθισμα το οποίο δεν γνωρίζουμε μπορεί να προκαλέσει απουσία ελέγχου, έντονο άγχος, φόβο για το μέλλον.
Ένας ιός που προκαλεί έντονες συμπεριφορικές αντιδράσεις στον κόσμο, κυρίως λόγω των εικόνων που προβάλλονται παγκοσμίως με τις συνέπειές του… Ένας ιός, που κινητοποιεί την πολιτεία για λήψη αναγκαίων μέτρων για την προστασία του κόσμου.
Ένας ιός, που όπως πολλά γεγονότα τα οποία είναι στο επίκεντρο της προσοχής μας, μπορεί να συσχετιστεί με αναπαραγωγή ειδήσεων, χωρίς τη σχετική διασταύρωση πληροφοριών.
Το 2006 στη Μεταπτυχιακή μου Εργασία «Διαχείριση Κρίσεων, η Γρίπη των Πουλερικών», για το Πανεπιστήμιο του Πειραιά είχα μιλήσει για την έννοια της κρίσης, τη διαχείριση της εικόνας και τις σχετικές προτεραιότητες. Το 2020 με αφορμή τον Κορωνοϊό COVID-19, θα έδινα έμφαση στην ψυχολογία του κόσμου και στις προτεραιότητες που θα έπρεπε να υπάρχουν...
Μπορεί να ακούμε από όλους τη λέξη ψυχραιμία και αντί για ψυχραιμία, να προκαλείται θυμός, γιατί καθόλου ψύχραιμοι δεν νιώθουμε, αλλά αντίθετα κυριαρχεί ο φόβος και ορισμένες φορές η ένταση. Όμως ψυχραιμία χρειάζεται και διαχείριση.

Τι να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας κατά τη διάρκεια μιας κρίσης

Αυτό που απαιτείται είναι η απουσία ακραίων συμπεριφορών. Ακραία συμπεριφορά είναι η αδιαφορία για την κατάσταση που επικρατεί ή για κλινικά συμπτώματα που μπορεί κάποιος να εμφανίζει. Ακραία συμπεριφορά είναι η εμμονική στάση που μπορεί να έχει κάποιος, την οποία ο ίδιος θα δικαιολογεί ως επιθυμία του να ενημερώνεται και να προστατεύεται. Ακραία συμπεριφορά είναι και η συμπεριφορά του όχλου και του κόσμου που αντιδρά με πανικό, χωρίς αυτό-διαχείριση, με υστερία ή καταστροφολογία και παρερμηνεία των οδηγιών που δίνονται. 

Τι συστήνεται για τη διαχείριση του άγχους του κορωνοϊού

  • Διαχείριση και έλεγχος των σκέψεων και των σεναρίων που κάνουμε... Ο ανθρώπινος εγκέφαλος σε περιόδους κρίσης εστιάζει στα αγχογόνα γεγονότα, γιατί εισπράττει ότι υπάρχει μία απειλή. Ας μην γίνουμε όμως εμείς η απειλή για τον ψυχισμό μας. Η επίμονη και εμμονική ανάλυση των σχετικών δεδομένων για τον κορωνοϊό, απομακρύνοντας κάθε άλλη ηδοντρόπα δραστηριότητα, μας απομονώνει από τις υπόλοιπες στιγμές της καθημερινότητας. Η σχεδόν εχθρική στάση προς κάθε άνθρωπο που μπορεί να βήξει μπροστά μας είναι δείγμα του φόβου που μπορεί να νιώθουμε... Είναι διαφορετικό να προστατευτούμε και διαφορετικό να βιώνουμε το φόβο σε μέγιστα επίπεδα κάθε μέρα.
  • Αίσθημα εμπιστοσύνης στην πολιτεία για τη λήψη των σχετικών μέτρων
  • Σε περιόδους κρίσης υπάρχει μία πληθώρα πληροφορίων... Η παραπληροφόρηση όμως επιδεινώνει τα επίπεδα του άγχους, καθώς ουσιαστικά μας εγκλωβίζει στην καλλιέργεια σχετικών σεναρίων.
  • Η υπεργενίκευση και η καταστροφοποίηση των εικόνων που προβάλλονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι κάτι επίσης επιβαρυντικό για τον ψυχισμό μας.
  • Αυθαίρετα συμπεράσματα... Όταν καταλήγουμε σε αυθαίρετα συμπεράσματα, αυτό που καταφέρνουμε είναι να εγκλωβιζόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο πανικού, ο οποίος μας κινητοποιεί αγχογόνες σκέψεις και αντίστοιχες συμπεριφορές.
  • Εμπιστοσύνη στην άποψη των ειδικών... όχι του όχλου... αλλά των ειδικών, οι οποίοι δίνουν σαφείς οδηγίες διαχείρισης, οι οποίες άλλωστε τις περισσότερες φορές επικαιροποιούνται ανάλογα με τα νέα δεδομένα.
  • Εκτόνωση με διάφορες δραστηριότητες των επιπέδων του στρες... ο διαλογισμός, το διάβασμα, η μουσική, η μυϊκή χαλάρωση, το περπάτημα είναι μόνο μερικές από τις δραστηριότητες που λειτουργούν αγχολυτικά.
Και σε περίπτωση που υπάρχει κάποιο σύμπτωμα, μην αφήσετε τον πανικό να σας καθοδηγήσει, μην αφήσετε τον πανικό να σας φοβίσει.
Χωρίς στίγμα, χωρίς δαιμονοποίηση, αλλά και χωρίς αποφευκτική συμπεριφορά, η λύση είναι η κλινική εξέταση. Χωρίς άγχος, αλλά με μία ολοκληρωμένη αντιμετώπιση, με μία υπεύθυνη στάση …

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2020

Ψυχολογια:Οιδιπόδειο σύμπλεγμα , η νόσος της Ελληνικής οικογένειας

Eπιμελεια Β.Ι
"Ι"

ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΙΑ. Οιδιπόδειο σύμπλεγμα , η νόσος της Ελληνικής οικογένειας . Η παιδοψυχολόγος Στέλλα Αρναούτογλου δίνει συμβουλές για να μεγαλώσουμε παιδιά με υγιή προσωπικότητα , ανεξάρτητα και ισορροπημένα .

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2020

Διπολική και Κυκλοθυμική Διαταραχή ( Κυκλοθυμία και Μανιοκατάθλιψη)

Οι αναρτήσεις είναι πληροφοριακου επιπέδου.Σε ολα τα θέματα που δημοσιεύουμε  αν κρίνεται αναγκαίο διευρεύνησης πρέπει να απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικης υγείας.

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2020

Ψυχολογία: Μαθαίνοντας να ζούμε με τη διπολική διαταραχή


Η διπολική διαταραχή είναι μια ψυχική ασθένεια που χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενα επεισόδια μανίας και κατάθλιψης.
Υπολογίζεται ότι ταλαιπωρεί σχεδόν το 4% των ανθρώπων παγκοσμίως, είναι το ίδιο συχνή σε άνδρες και γυναίκες και εμφανίζεται συνήθως σε νεαρή ηλικία.
Η αιτία που προκαλεί την διαταραχή δεν είναι ξεκάθαρη, στην ανάπτυξή της φαίνεται όμως να συμβάλουν γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες.
Από την περίοδο που θα εκδηλωθούν τα πρώτα συμπτώματα μέχρι τη στιγμή της διάγνωσης της διπολικής διαταραχής μπορεί να μεσολαβήσει διάστημα έως και έξι χρόνων.

Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2020

Ψυχολογία :Αισιοδοξία για το μέλλον?

αισιοδοξία ελπίδα

Αρθρογράφος: Κατερίνα Τζανοπούλου-Καβουσανου
Ψυχολόγος

Πριν από 200 χρόνια, δεν είχαμε μετρήσεις για την ευτυχία. Η φτώχεια που επικρατούσε και που στερούσε ακόμα και τις βασικές ανάγκες για φαγητό, ρουχισμό και στέγη δεν άφηνε περιθώρια για παραπάνω σκέψεις. Ο πόλεμος ήταν κάτι που οι περισσότεροι είχαν βιώσει και που η αξία της ζωής δεν κατείχε τον τόσο σημαντικό ρόλο που κατέχει στην σημερινή εποχή.

Η αρχή του 20ου αιώνα στιγματίστηκε από τους 2 παγκόσμιους πολέμους, τον κινέζικο εμφύλιο, τον πόλεμο της Κορέας, τον πόλεμο του Βιετνάμ κ.ο.κ. Θεωρούσαν ότι η χρήση βίας ήταν ο μόνος τρόπος επίλυσης προβλημάτων.
Ο 18ος αιώνας, στα περισσότερα μέρη του κόσμου ήταν μια εποχή μεγάλης σκληρότητας απέναντι στα παιδιά, τα ζώα, τους ψυχικά ασθενείς, τους άπορους, τους φυλακισμένους και τους σκλάβους. Οι αρρώστιες αφάνιζαν ολόκληρους πληθυσμούς και το προσδόκιμο ζωής δεν ξεπερνούσε τα 40 χρόνια, (συγκεκριμένα στην Ελλάδα στα 36 έτη ανέρχονταν η μέση διάρκεια ζωής τον 19ο αιώνα και η οποία άρχισε να αυξάνεται βαθμιαία από τα τέλη του συγκεκριμένου αιώνα).
Διανύοντας τον 21ο αιώνα αντιλαμβανόμαστε σε πόσο καλύτερες συνθήκες ζωής μεγαλώνουμε ειδικά όσον αφορά την επιβίωση μας.

Ιεραρχία του Maslow

Το κατώτερο επίπεδο στην ιεραρχία του Maslow, το οποίο αποτελείται από τις σωματικές ανάγκες, εκφράζει τον αγώνα του ανθρώπου για επιβίωση (φαγητό). Το επόμενο σκαλοπάτι αντιστοιχεί στην ανάγκη για ασφάλεια (μια στέγη πάνω από το κεφάλι του)  και το τρίτο είναι η ανάγκη του ατόμου να ανήκει σε μια ομάδα, δηλαδή η φυσιολογική ανθρώπινη επιθυμία να γίνεται αποδεκτό και να εκτιμάται από άλλους.
Στην σημερινή εποχή έχουμε καταφέρει να εκπληρώσουμε αυτά τα τρία επίπεδα (ειδικά στον δυτικό κόσμο) και επιπλέον υπάρχει μια γενικότερη τάση στο να επιδιώκουμε και τα 2 ανώτερα επίπεδα της αυτοεκτίμησης και αυτοπραγμάτωσης. Τα επιτεύγματα του 21ου αιώνα έχουν φέρει τον άνθρωπο να ωφελείται από τα θαύματα στην ιατρική, στην επικοινωνία, στην συγκοινωνία και γενικότερα τις ανέσεις στην καθημερινή ζωή.

Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2020

Ψυχολογία :Φαινόμενο Φόρερ


Φαινόμενο Φόρερ (Forer Effect) ή Φαινόμενο Μπάρνουμ (Barnum Effect) ονομάζεται η τάση των ανθρώπων να αξιολογούν προτάσεις ως εξαιρετικά ακριβείς, πιστεύοντας πως αφορούν τους ίδιους προσωπικά, ενώ στην πραγματικότητα είναι αρκετά ασαφείς και αόριστες ώστε να ισχύουν σε μία μεγάλη γκάμα ατόμων. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να εξηγήσει την ευρεία αποδοχή διαφόρων συστημάτων μεταφυσικής όπως είναι η αστρολογία και η μαντεία, καθώς επίσης και διαφόρων τεστ προσωπικότητας.
Ένα παρόμοιο αλλά πιο γενικό φαινόμενο είναι αυτό της υποκειμενικής επιβεβαίωσης.[1] Η υποκειμενική επιβεβαίωση αφορά την τάση των ανθρώπων να συσχετίζουν δύο άσχετα μεταξύ τους συμβάντα, επειδή μία πεποίθηση, μία προσδοκία, ή μία υπόθεση απαιτεί κάποιον συσχετισμό. Για αυτό το λόγο τα άτομα αναζητούν τα κοινά σημεία μεταξύ της προσωπικότητας τους και τα χαρακτηριστικά του αστρολογικού ζωδίου τους.
Tο 1948 ο ψυχολόγος Μπέρτραμ Φόρερ έδωσε ένα τεστ προσωπικότητας στους φοιτητές του, αφού τους πληροφόρησε πως ο κάθε φοιτητής θα λάβει στο τέλος μία ξεχωριστή αποτίμηση προσωπικότητας βάσει των επιλογών του. Στη συνέχεια, αγνοώντας τα αποτελέσματα τους, έδωσε την ίδια αποτίμηση σε όλους τους φοιτητές και τους ζήτησε να βαθμολογήσουν από 0 (ανακριβής) μέχρι 5 (εξαιρετική) κατά πόσο πίστευαν πως τα αποτελέσματα ταίριαζαν με την προσωπικότητα τους. Στην πραγματικότητα όλοι οι φοιτητές έλαβαν την εξής αποτίμηση:

Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2020

Ψυχολογία : Γιατί δυσκολεύεσαι να αγαπήσεις τον εαυτό σου; τον/την σύντροφό σου; την ζωή; Toυ Γρηγόρη Βασιλειάδη

Ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής, μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στην σχέση με τον εαυτό μας, την πνευματικοτητα, τον/ την σύντροφό μας (Απόσπασμα Ομιλίας)

.

Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020

Ψυχολογία :«Μισούμε επειδή διδαχτήκαμε να μισούμε».& το περίφημο πείραμα της Jane Elliot



Η αμερικανίδα παιδαγωγός Jane Ellioτ..
Μισούμε επειδή διδαχτήκαμε να μισούμε. Μισούμε επειδή είμαστε αμαθείς. Είμαστε τα «προϊόντα» αμαθών ανθρώπων, που διδάχτηκαν τη λανθασμένη εκτίμηση, ότι υπάρχουν τέσσερις ή πέντε φυλές.

Δεν υπάρχουν τέσσερις ή πέντε φυλές. Υπάρχει μόνο μία φυλή πάνω στη Γη και όλοι είμαστε μέλη της. Η ανθρώπινη φυλή. Αλλά έχουμε διαχωρίσει τους ανθρώπους σε φυλές ούτως ώστε κάποιοι από εμάς, να θεωρούμαστε υπέρτεροι των άλλων.
Πιστέψαμε ότι αυτό θα «δούλευε», αλλά τελικά αυτό αποδείχτηκε κακό για όλους. Ήρθε η ώρα να ξεμπερδεύουμε με αυτήν την κατάσταση… Δεν υπάρχει το «γονίδιο» του ρατσισμού. Δεν υπάρχει το «γονίδιο» της θρησκοληψίας. Δεν γεννιέσαι θρησκόληπτος ή φανατισμένος. Πρέπει να διδαχτείς πως να γίνεις κάτι τέτοιο. Οτιδήποτε όμως μπορείς να το μάθεις, μπορείς και να το “ξεμάθεις”. Ήρθε η ώρα να ξεμάθουμε τον φανατισμό μας. Ήρθε η ώρα να τον ξεπεράσουμε. Όσο πιο σύντομα, τόσο το καλύτερο.

Είμαι παιδαγωγός και σαν παιδαγωγός η δουλειά μου είναι να οδηγώ τους ανθρώπους μακριά από την αμάθεια. Την αμάθεια του να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος ή χειρότερος από κάποιον άλλον, εξαιτίας του χρώματος που έχει το δέρμα σου… Ο χρωματισμός του δέρματος σου, δεν έχει να κάνει με την ευφυΐα σου ή με την αξία σου σαν άνθρωπος. Ήρθε η ώρα να τελειώνουμε μ” αυτό!

(Μετάφραση από kar.org.gr)

Tο πείραμα των μπλε και καφέ ματιών

Η Elliot συγκέντρωσε πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας στην Αμερική το 1968, όταν λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, υπέβαλε τους μαθητές της σε ένα ψυχολογικό πείραμα. Χώρισε την τάξη της, στην Άιοβα με τη συντριπτική πλειοψηφία της πολιτείας να είναι λευκοί, ανάλογα με το χρώμα ματιών του κάθε παιδιού.
Στους μαθητές που είχαν μπλε μάτια, είπε ότι ήταν ανώτεροι και πιο έξυπνοι από τους μαθητές που είχαν καφέ μάτια. Αμέσως παρατήρησε τη διαφορά στη συμπεριφορά των παιδιών. Η πρώτη ομάδα άρχισε να συμπεριφέρεται αυταρχικά και βίαια στη δεύτερη, ενώ οι περισσότεροι μαθητές με καφέ μάτια δεν αντιδρούσαν σε αυτήν τη μεταχείριση. Την επόμενη μέρα η Elliot είπε στους μαθητές ότι τελικά αυτοί με τα καφέ μάτια ήταν εξυπνότεροι και ανώτεροι από τους συμμαθητές τους. Τα αποτελέσματα ήταν αμέσως αντίστροφα.
Η εναλασσόμενη τοποθέτηση των παιδιών σε θύτες και θύματα τους έδωσε καλύτερη κατανόηση των συνθηκών που επικρατούσαν στην εποχή (αλλά και σήμερα). Φυσικά ο διαχωρισμός με το χρώμα του ματιού ήταν ανάλογος αυτούς για το χρώμα του δέρματος. Η μέθοδος της Elliot έγινε γνωστή σε όλη την Αμερική και την οδήγησε, από ένα συνηθισμένο σχολείο της Αϊοβα, ακόμα και σε επίσκεψη στον Λευκό Οίκο. Το 1970 το πείραμα της έγινε το θέμα του ντοκιμαντέρ The Eye of the Storm, που καταγράφει την τρίτη φορά που πραγματοποιήθηκε.
Ανάλογα πειράματα έχουν επαναληφθεί από τότε σε παιδιά αλλά και σε ενήλικες, που μάλιστα αποδεικνύονται περισσότερο βίαιοι στις αντιδράσεις τους. Το μήνυμα, όπως τονίζει και η Elliot, είναι ότι ο ρατσιμός και το μίσος δεν έρχονται εκ γενετής. Διδάσκονται.
Θ.Κ

Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2019

Ψυχολογία :Ναρκισσιστική κακοποίηση .μια άρρητη πραγματικότητα




Ο Richard Grannon, NLP (νευρογλωσσικός προγραμματιστής) Master Practitioner, είναι παθιασμένος με το να βοηθήσει τους ανθρώπους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να επανέλθουν στα πόδια τους και τελικά να απελευθερωθούν από τη ναρκισσιστική κακοποίηση. Ο Richard παρακολούθησε το πανεπιστήμιο Aston, όπου σπούδασε Ψυχολογία και εκπαιδεύτηκε υπό τον Richard Bandler, τον συνδημιουργό του Νευρογλωσσικού Προγραμματισμού. Ένα μεγάλο μέρος του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος του Grannon για ναρκισσιστική κακοποίηση προέρχεται αρχικά από προσωπικές σχέσεις - το είχε δει από πρώτο χέρι πριν και μπορούσε να πει κάτι ότι κάτι ήταν λάθος ή "εκτός", αλλά δεν το κατάφερε. Μόνο με την ψυχολογική του κατάρτιση άρχισε να αναγνωρίζει τα πρότυπα ναρκισσιστικής κακοποίησης.

Ο Richard αντιλήφθηκε ότι αυτό συνέβαινε πιθανότατα για τα θύματα παγκοσμίως: είτε αγνοούσαν τον τρόπο θεραπείας τους είτε αγνοώντας πιθανές λύσεις στα προβλήματά τους. Ο Richard αποφοίτησε με πτυχίο Ψυχολογίας και ανανεωμένη αίσθηση σκοπού. Θα μπορούσε να προσφέρει άμεσες και πρακτικές λύσεις για τα θύματα κακομεταχείρισης των ναρκισσιστών και να τους βοηθήσει να ανακτήσουν την αυτοεκτίμηση τους.

Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2019

Ψυχολογία .-Ο χρόνος δεν επουλώνει τις πληγές

εσωτερικό παιδί
Αρθρογράφος: Δήμητρα Καλογεροπούλου
Ιστορικά η έννοια του τραύματος αναδεικνύεται αρχικά στη ψυχαναλυτική θεωρία, όταν ο Freud τοποθετούσε το τραύμα στη βάση των νευρώσεων. Αυτό που διακρίνει το τραύμα είναι η ύπαρξη μιας καθηλωτικής εμπειρίας, η επίδραση της οποίας εντοπίζεται κυρίως εκ των υστέρων.

Οι αντιδράσεις του ψυχισμού μας σε κάποιο τραυματικό γεγονός

Καθηλωτική εμπειρία, σημαίνει ότι έχει συμβεί κάποιο στρεσσογόνο γεγονός σε πρώιμη ηλικία και το ίδιο το άτομο το έχει ερμηνεύσει με τέτοιο τρόπο που το έχει καθηλώσει συναισθηματικά και έτσι το ξαναζεί, γυρίζει επανειλημμένα πίσω σε αυτό και αδυνατεί να προχωρήσει. Αυτά τα ανεπίλυτα τραύματα, που έχουν συμβεί στην αρχή της ζωής και μέχρι την προεφηβεία, φαίνεται, δηλαδή,  να εισβάλλουν στο παρόν. Όλα αυτά, βέβαια, συμβαίνουν σε επίπεδο ασυνειδήτου και με την αφορμή μιας δύσκολης συνθήκης στην ενήλικη ζωή, έρχεται η καινούρια εμπειρία και επικάθεται στην παλιά, μέσω της παλινδρόμησης, όπου συναντούμε αντιδράσεις σε αποχρώσεις εκδραμάτισης.

Ο μηχανισμός άμυνας της Απώθησης

Μια από τις βασικές ανθρώπινες άμυνες είναι η απώθηση, ή αλλιώς η διαγραφή μιας εμπειρίας από τη συνειδητή σκέψη και η μετακίνηση της στο ασυνείδητο. Ότι όμως απωθείται στο ασυνείδητο δε σημαίνει ότι δεν είναι ενεργή. Υπάρχουν πάντοτε ρωγμές στο ασυνείδητο, οι οποίες αφήνουν να διαρρεύσουν οι απωθημένες εμπειρίες και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν. Όταν κάνουμε σαν κάτι να μην υπάρχει ή σαν κάτι να μην έχει συμβεί, εκείνο επανέρχεται σαν χείμαρρος, σαν μια κραυγή.
Μπορεί να υποφέρουμε από επαναλαμβανόμενους εφιάλτες, να αντιδρούμε ακραία σε καταστάσεις, να δυσκολευόμαστε με τις, ή τους συντρόφους μας και γενικότερα να μας χ

Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2019

Τι είναι η Αγάπη; Οι πέντε βασικές θεωρίες

                                                     Πίνακας:ALINA MALYKHINA
Ο Φυσικός 
«Η Αγάπη είναι χημεία» 

Απαντάει ο Jim Al-Khalili, θεωρητικός φυσικός και συγγραφέας  
 Βιολογικά, η Αγάπη είναι μια έντονη νευρολογική κατάσταση, όπως η πείνα ή η δίψα, αλλά πιο μόνιμη. Λέμε για την αγάπη ότι είναι τυφλή ή We talk about love being blind or άνευ όρων, με την έννοια ότι δεν την ελέγχουμε. 
Αλλά πάλι, αυτό δεν είναι ιδιαίτερα παράξενο, από τη στιγμή που η Αγάπη, είναι κατά βάση χημικό φαινόμενο. 
Ενώ ο πόθος είναι μια περιστασιακή σεξουαλική επιθυμία στη δημιουργία της οποίας εμπλέκεται η απελευθέρωση ορμονών, όπως η τεστοστερόνη, και τα οιστρογόνα, στην πραγματική αγάπη ή στο πραγματικό δέσιμο και στην πραγματική αφοσίωση.
 Ο εγκέφαλος απελευθερώνει ένα τεράστιο συνδιασμό ορμονών: Φερομόνες, Ντοπαμίνη, Νορεπινεφρίνη, σεροτονίνη, ωκυτοκίνη και βαζοπρεσίνη (ADH). 
Ωστόσο, από την σκοπιά της εξέλιξης, η αγάπη μπορεί να αντιμετωπισθεί ως μηχανισμός επιβίωσης. 
Ένας μηχανισμός που έχουμε αναπτύξει, ώστε να χρειαζόμεστε τις μακροχρόνιες σχέσεις, που σημαίνουν αμοιβαία αλληλοϋπεράσπιση, φροντίδα των γονιών προς τα παιδιά και προώθηση του αισθήματος ασφάλειας και σιγουριάς.

Η Ψυχοθεραπεύτρια 
«Η Αγάπη έχει πολλές εκφράσεις»
 Απαντάει η Philippa Perry, ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας του «Couch Fiction»   Αντίθετα με εμάς, οι αρχαίοι δεν στρίμωχναν, ποικίλα συναισθήματα που τους δίνουμε την ετικέτα «Αγάπη», στην ίδια λέξη.
 Είχαν πολλές παραλλαγές, μεταξύ των οποίων οι εξής: Φιλία, την οποία αντιλαμβάνονταν ως μια βαθιά αλλά χωρίς σεξουαλική διάσταση, οικειότητα, ανάμεσα σε στενούς φίλους ή μέλη μιάς οικογένειας ή ως ένα βαθύ δέσιμο, που σφυρηλατείται ανάμεσα σε στρατιώτες που πολεμούσαν ο ένας δίπλα στον άλλον στη μάχη. 
Το αρχαίο Ρωμαϊκο Ludus πάλι, περιγράφει ένα πιο παιχνιδιάρικο πάρε-δώσε που συμβαίνει όταν χαζολογάμε ή φλερτάρουμε.
 Πράγμα, είναι η ώριμη αγάπη που εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου ανάμεσα σε ζευγάρια που βρίσκονται πολύ καιρό μαζί και περιλαμβάνει αλληλοκατανόηση στην πράξη, αφοσίωση, συμβιβασμούς και αλληλοκατανόηση. Αγάπη για τους αρχαίους, ήταν ένας πιό γενικευμένος όρος και δεν είχε να κάνει με την αποκλειστικότητα αλλά με ένα πανανθώπινο συναίσθημα που αφορούσε τους γύρω σου.
 Φιλαυτία, είνα η αγάπη για τον εαυτό σου, που δεν είναι τόσο εγωιστική όσο ακούγεται. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης ή όπως θα σας πει οποιοσδήποτε ψυχοθεραπευτής, για να μπορέσεις να νοιαστείς για τους άλλους, πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει τον εαυτό σου. Τέλος, και πιθανότατα τελευταίος, αν και προκαλεί τα περισσότερα προβλήματα και επιπλοκές, ο Έρως, έχει να κάνει με την σεξουαλική έλξη, και το πάθος.
 Εκτός αν μετεξελιχθεί σε φιλία η/και πράγμα, ο έρως θα εκφυλιστεί και θα σβήσει μόνος του. Αγάπη είναι όλα τα παραπάνω.
 Αλλά είναι παράλογο και μη μη ρεαλιστικό να έχουμε την προσδοκία να βιώσουμε και τις έξι εκδοχές της με ένα μόνο πρόσωπο. 
Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικά πράγματα η οικογένεια και η κοινωνία. 
Ο Φιλόσοφος
 «Η Αγάπη είναι παθιασμένη δέσμευση»  
Απαντάει ο Julian Baggini, φιλόσοφος και συγγραφέας  .
 Η απάντηση παραμένει ασαφής, εν μέρει διότι η Αγάπη δεν είναι ένα πράγμα. Αγάπη για τους γονείς, τους συντρόφους, τα παιδιά, την πατρίδα, τον διπλανό, τον Θεό, κτλ., όλες έχουν διαφορετική υφή. Κάθε μια έχει τις παραλλαγές της: Τυφλή, μονόπλευρη, τραγική, σταθερή, ρευστή, υστερόβουλη, ανολοκλήρωτη, άνευ όρων... Στην καλύτερη πάντως, όλες οι εκδοχές της είναι μια ευγενής και παθιασμένη δέσμευση, την οποία καλλιεργούμε και εξελίσουμε, αν και συχνά εμφανίζεται στις ζωές μας απρόσκλητη. Γι' αυτό και είναι κάτι περισσότερο από ένα δυνατό συναίσθημα. Χωρίς την δέσμευση, είναι μόνο ένας ενθουσιασμός. Χωρίς το πάθος είναι μόνο εμμονή. Ακόμα και η μεγαλύτερη Αγάπη, χωρίς τα ην φροντίσεις και να την καλλιερήσεις, μαραίνεται και πεθαίνει. 
Η Συγγραφέας 

Η Αγάπη είναι κίνητρο για όλες τις μεγάλες ιστορίες»  
Απαντάει η Jojo Moyes, δύο φορές κάτοχος του βραβείου για το Ρομαντικό Μυθιστόρημα της Χρονιάς   Το τι είναι η Αγάπη, εξαρτάται από το πού βρίσκεσαι σε σχέση με αυτήν.
 Όταν βρίσκεσαι ασφαλής μέσα της, μπορείς να την αισθάνεσαι τόσο φυσική και απαραίτητη, όσο τον αέρα – υπάρχεις μέσα της χωρίς καλά καλά να το προσέχεις. 
Όταν την στερηθείς, μπορεί να τη νιώθεις σαν εμμονή. Να σε εξαντλεί, σχεδόν σαν σωματικός πόνος. 
Η Αγάπη είναι το κίνητρο για τις μεγάλες αφηγήσεις. 
Όχι μόνο για τις ιστορίες με ρομαντική αγάπη, αλλά και για την αγάπη του γονιού προς το παιδί του, για την αγάπη στην οικογένεια, στην πατρίδα. 
Εϊναι το σημείο πριν την ολοκλήρωσή της που συναρπάζει. 
Αυτό που σε χωρίζει από την αγάπη, τα εμπόδια που μπαίνουν ανάμεσά σας.
 Αυτές τις στιγμές που προσπαθείς να ξεπεράσεις τα εμπόδια, η Αγάπη είναι τα πάντα. 
Η Καλόγρια 
«Η Αγάπη είναι η ελευθερία που μας δεσμεύει» 
 Απαντάει η Catherine Wybourne, καλόγρια 
Την Αγάπη, πιό εύκολα τη βιώνεις, παρά την ορίζεις. 
Ως θεολογική αρετή, με την οποία αγαπάμε τον Θεό πάνω από όλα και τους διπλανούς μας σαν τον εαυτό μας, εν ονόματί Του, μοιάζει λίγο αόριστη. 
Μέχρι να την συναντήσουμε «ενσαρκωμένη» κατά κάποιο τρόπο στη ζωή γύρω μας: Σε πράξεις καλοσύνης, γεναιοδωρίας και αυτοθυσίας. 
Η Αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να πληγώσει κανέναν, αλλά μπορεί να κοστίσει ακριβά. Το παράδοξο με την Αγάπη, είναι πώς μολονότι σου δίνει εξαιρετική ελευθερία, την ίδια στιγμή σε δένει με τον άλλο, με δεσμούς δυνατότερους και από τον θάνατο. Δεν μπορεί να αγοραστεί ή να πουληθεί. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να αντιμετωπίσει. Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη ευλογία. 
Πηγή και (c) lifo.gr

Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2019

Ψυχολογία :Συναισθηματική Νοημοσύνη / Ενσυναίσθηση

Τα συστατικά της λέξης αποτελούνται από τις λέξεις ενσυν και αίσθηση, υποδηλώνοντας την επέκταση της αίσθησης του ατόμου πέρα από τον εαυτό του.

Ομοιότητες και αντιθέσεις

Δεν είναι απαραίτητα το ίδιο με τη συμπάθεια, η οποία μπορεί να περιορίζεται μόνο στη συναισθηματική αναγνώριση, και γενικά να είναι επιφανειακή και μη αντικειμενική[4] ή τη συμπόνια -αν και ταυτίζεται πολύ συχνά με αυτή- η οποία υποδηλώνει πως πέρα από τη συναισθηματική ταύτιση το άτομο επίσης εκδηλώνει συμπαράσταση με την κατάσταση του άλλου ατόμου.[5] Η δυσκολία ή απουσία ενσυναίσθησης και συναισθημάτων -όπως η Αλεξιθυμία-, ή και η παρουσία χαράς για τον πόνο του άλλου ατόμου -όπως ο σαδισμός-, ενδέχεται να υποδηλώνει παρουσία ψυχοπάθειας.[6] Διαφέρει επίσης από τη διαίσθηση, η οποία περιορίζεται στο ίδιο το άτομο όταν αναλογίζεται την πιθανότητα να συμβεί κάποιο ενδεχόμενο, καθώς και από την περιγραφή των ιδιοτήτων της τηλεπάθειας -μη αποδεδειγμένη θεωρία της παραψυχολογίας- η οποία προυποθέτει απομακρυσμένη επικοινωνία.
Το αντίθετο της ενσυναίσθησης είναι συχνά η εμπάθεια, η οποία υποδηλώνει προκατάληψη και αρνητική στάση. Στις περισσότερες ξένες γλώσσες η λέξη εμπάθεια (empathy) χρησιμοποιείται με την έννοια της ενσυναίσθησης,[7] προερχόμενη από την αρχαία ελληνική λέξη εμπαθής, η οποία είχε τη σημασία του έντονου πάθους.[7][8]

Προϋποθέσεις

Δεν είναι απαραίτητη η προφορική επικοινωνία για να επιτευχθεί ενσυναίσθηση, η οποία μπορεί και να έρθει μέσω του συνδυασμού της οπτικής και ηχητικής παρατήρησης ενός ατόμου, γενικότερη γλώσσα του σώματος και παρουσία εκφράσεων, και τον τρόπο που αντιδρά.

Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2019

Ψυχολογία :Η κατάθλιψη σήμερα: «επιδημία» ή σύμπτωμα της εποχής;

Κατάθλιψη
Πιστεύεται ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο «αιώνας της κατάθλιψης», μετά τον 20ο που ήταν ο «αιώνας του άγχους». Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε ότι η κατάθλιψη αποτελεί πλέον την πρώτη αιτία πρόκλησης αναπηρίας παγκοσμίως. Δημιουργείται εύκολα λοιπόν η εντύπωση ότι κάποιου είδους «επιδημία» εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο, όπως στο παρελθόν η πανούκλα και η χολέρα. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Τι είναι πρώτα απ’ όλα αυτή η κατάθλιψη;

Σύμφωνα με τα σύγχρονα ταξινομικά συστήματα (ICD-10, DSM-5), ως κατάθλιψη ορίζεται η παρουσία «καταθλιπτικής» διάθεσης ή απώλειας του ενδιαφέροντος και της ευχαρίστησης για μια περίοδο τουλάχιστον 2 εβδομάδων. Θα πρέπει να συνοδεύεται από κάποια ακόμα συμπτώματα, όπως η αϋπνία, η μείωση της ενέργειας, η απώλεια βάρους, η αναποφασιστικότητα. Είναι προφανές ότι η περιγραφή είναι αρκετά γενική, μπορεί να συμπεριλάβει μεγάλο αριθμό ανόμοιων μεταξύ τους καταστάσεων, ενώ δεν είναι δυνατόν να αποφύγει το «αναγκαίο κακό» όλων των διαγνώσεων της ψυχιατρικής, ότι εξαρτάται από την υποκειμενική παρατήρηση, κυρίως του ψυχιάτρου. Πολλές φορές δεν είναι καθόλου εύκολο να διακρίνουμε αν η διάθεση κάποιου είναι «καταθλιπτική» ή απλώς «πεσμένη».
Όπως υποστηρίζει ο Αμερικανός καθηγητής ψυχιατρικής Frances Allen, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη συγγραφή της προηγούμενης έκδοσης του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών (DSM-IV), τα χαλαρά κριτήρια διάγνωσης έχουν οδηγήσει σε μια ψευδή επιδημία «Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής», η οποία συχνά δεν είναι στην πραγματικότητα «μείζονα», δεν είναι στην πραγματικότητα «καταθλιπτική», δεν είναι στην πραγματικότητα «διαταραχή».

Η θλίψη δεν είναι ασθένεια

Σύμφωνα με τον ίδιο, η θλίψη δεν είναι συνώνυμη με την ασθένεια, ενώ η δυνατότητά μας να νιώσουμε συναισθηματικό πόνο μάς οδηγεί στο να προσαρμοζόμαστε καλύτερα σε νέες συνθήκες. Η φύση απεχθάνεται την ομοιογένεια και λατρεύει την ποικιλομορφία, ενώ σε μια γεμάτη ζωή χρειάζεται ολόκληρη η παλέτα των συναισθημάτων. Δεν (πρέπει να) υπάρχει μία διάγνωση για κάθε πρόβλημα, ούτε ένα χάπι για κάθε αναποδιά.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, πάνω από 300 εκατομμύρια άτομα στον κόσμο πάσχουν από κατάθλιψη σήμερα, περισσότερα από κάθε άλλη φορά. Όμως, βασιζόμενοι μόνο στα στατιστικά στοιχεία είναι δύσκολο να αποφανθούμε αν έχουν όντως αυξηθεί τα άτομα που είναι θλιμμένα σε σχέση με το παρελθόν, αν αυτό που έχει αυξηθεί είναι η τάση μας να «βλέπουμε» παντού την κατάθλιψη, ή αν έχουν αυξηθεί και τα δύο ταυτόχρονα. Για το λόγο αυτό, θα επιχειρήσω μια διαφορετική προσέγγιση του θέματος.

Η κατάθλιψη στις μέρες μας. Σύγκριση με το παρελθόν

Ακούμε συχνά από μεγαλύτερους στην ηλικία ότι «παλιά οι άνθρωποι ήταν πιο ευτυχισμένοι». Χωρίς να υπάρχει διάθεση ρομαντικής εξιδανίκευσης του παρελθόντος, είναι γενικώς αποδεκτό ότι παλιότερα η ζωή ήταν πιο σκληρή, αλλά ταυτόχρονα πιο απλή. Ο