Οι σχέσεις Εκκλησίας- Αριστεράς στην Ελλάδα της Μαρίας Τοπάλη.

• 

https://www.kathimerini.gr/787345/article/epikairothta/ellada/oi-sxeseis-ekklhsias--aristeras--sthn-ellada

Η Οκτωβριανή Επανάσταση: οι ηγέτες της είδαν στον κλήρο τον βραχίονα της τσαρικής μοναρχίας, ο οποίος έπρεπε να ενταφιασθεί μαζί με το υπόλοιπο σάπιο σώμα. Η πατριωτική στάση της Εκκλησίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέβαλε στην αλλαγή του κλίματος, με τίμημα τη στρατολόγηση κληρικών στο δυναμικό της MGB (μετέπειτα KGB).

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Την περασμένη Κυριακή η «Κ» επιχείρησε να ανοίξει διερευνητικά το θέμα των σχέσεων Εκκλησίας - Αριστεράς. Ζητήσαμε, για τον λόγο αυτό, τη γνώμη έγκυρων μελετητών από τον επιστημονικό χώρο της ελληνικής θεολογίας. Στις 5 Οκτωβρίου δημοσιεύθηκε η συμβολή του Παντελή Καλαϊτζίδη, διευθυντή της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών του Βόλου. Σήμερα ακολουθεί μια περισσότερο ιστορική προσέγγιση εκ μέρους του Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οποιαδήποτε κοσμοθεωρία, από τη στιγμή που θα εκφραστεί ως κίνημα και θα επιχειρηθεί η εφαρμογή της σε πρακτικό επίπεδο, βρίσκεται εκτεθειμένη σε έναν διπλό κίνδυνο· από τη μια μεριά διατρέχει τον κίνδυνο της ιστορικής φθοράς, ενώ από την άλλη κινδυνεύει να καταρρεύσει, αν υιοθετηθεί ως ιδεολογία αυτονομημένη από τις ανάγκες που τη γέννησαν. Τέτοιους κινδύνους δεν κατόρθωσαν τελικά να αποφύγουν ούτε η Εκκλησία ούτε η Αριστερά και είναι ακριβώς οι πληγές που άφησε στο σώμα τους η ιστορική τους πορεία που, ενώ τόσο η χριστιανική πίστη όσο και οι σοσιαλιστικές ιδέες συναντώνται στο κοινό ενδιαφέρον τους για τον άνθρωπο, υιοθέτησαν μια ρητορεία αντιπαλότητας συμπυκνωμένη σε συνθήματα και στερεότυπα.

Είναι αλήθεια πως αν και ο σοσιαλισμός υιοθέτησε, ιδιαίτερα στη 2η και στην 3η Διεθνή,

Πότε και γιατί καθιερώθηκε η γιορτή των Χριστουγέννων την 25η Δεκεμβρίου

Αντώνης Ι. Ελευθεριάδης

 Πριν μιλήσουμε για την καθιέρωση της εορτής των Χριστουγέννων στη παγκόσμια Χριστιανοσύνη, θεωρούμε σκόπιμο να εξηγήσουμε γλωσσολογικά πώς η λέξη «Χριστούγεννα», ενώ προέρχεται από τη φράση η «Χριστού γέννα» και από λεκτική συναρπαγή μας έδωσε τη λέξη Χριστούγεννα, άλλαξε γένος και αριθμό και έγινε όνομα ουδετέρου γένους- πληθυντικού αριθμού

Η αλλαγή του γένους και του αριθμού  οφείλεται στον λατρευτικό συνεορτασμό με «τα» Θεοφάνια.. Θεοφάνια λοιπόν και Χριστούγεννα συνεορτάζονταν στην Ανατολή και έτσι συνέβη το ουδέτερο γένος και ο πληθυντικός αριθμός της λέξης Θεοφάνια να «συμπαρασύρουν» και τη λ. Χριστούγεννα. Θεοφάνια γράφεται με –ια, γιατί προέρχεται από το θέμα του ρήματος επιφαίνω/-ομαι, ενώ επιφάνεια με –ει- προέρχεται από το αρχαίο όνομα επίθ. επιφανής.

Η εορτή των Θεοφανίων είναι πιο σωστό να γράφεται με –ι-: τα Θεοφάνια. Η γραφή θεοφάνεια δικαιολογείται ως η ιδιότητα ή πράξη του επιθέτου θεοφανής, όπως διαφανής-διαφάνεια, ευκρινής-ευκρίνεια. Ωστόσο, προκειμένου για εορτή Θεοφάνια, Επιφάνια όπως Πύθια, Ίσθμια.

Η μεγάλη δεσποτική γιορτή της «κατά σάρκα» Γέννησης του Χριστού ή, όπως την ξέρουμε, τα «Χριστούγεννα» ήταν άγνωστη στους πρώτους χρόνους της οικουμενικής χριστιανοσύνης ούτε πάλι μετά τον τρίτο αιώνα γιορτάζονταν παντού την 25 Δεκεμβρίου, όπως σήμερα.

Σε συντομία, ας παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του ζητήματος της καθιέρωσης της μεγάλης αυτής εορτής σε Ανατολή και Δύση. Αρχικά να πούμε ότι μέχρι τουλάχιστον τις αρχές του

Ιερουργια του Θείου Λόγου για τον αγ. ΙΩΆΝΝΗ του ελεημονος μνήμη αδελφ. ΕΡΜΙΟΝΗΣ-Ενα εξαιρετικό κήρυγμα.

ierotheos loumousiotis

Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, Πατριάρχης Αλεξανδρείας

Ο άγιος Ιωάννης γεννήθηκε στην Αμαθούντα (σημερινή Παλαιά Λεμεσό) της Κύπρου τον 6ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς του Επιφάνιος και Ευκοσμία είχαν μεγάλη κοινωνική θέση κι ήταν άνθρωποι ενάρετοι. Ο πατέρας του ήταν κυβερνήτης της Κύπρου με πολλά διοικητικά χαρίσματα, γι’ αυτό απολάμβανε την αγάπη, την εκτίμηση και το σεβασμό του λαού. Η μητέρα του είχε πλούσια ψυχικά χαρίσματα. Οι γονείς του, ως πιστοί χριστιανοί, ανέθρεψαν μέσα στην ευσέβεια και την αρετή τον Ιωάννη. Εκτός από την κοσμική μόρφωση, αγαπούσε ιδιαίτερα την μελέτη των ιερών γραμμάτων.
Μετά από πίεση των γονέων του νυμφεύθηκε. Πολύ νωρίς η γυναίκα του και τα παιδιά του πέθαναν. Μετά την οδυνηρή στέρηση αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό διακονώντας τους αδελφούς του. Στον βίο του αναφέρεται ένα σύμβολο, που έδειξε η Χάρις για την μελλοντική του διαγωγή. Είδε στον ύπνο του μια ωραία κόρη στεφανωμένη με κλάδο ελιάς, η οποία του είπε: «Εγώ είμαι η πρώτη θυγατέρα του βασιλέα. Αν με αγαπήσεις, έχω την δύναμη να σε οδηγήσω σ’ αυτόν». Ο Άγιος συμπέρανε ότι αυτή ήτο η Χάρις της συμπάθειας και της ελεημοσύνης.
Το 610 άρχοντες και λαός της Αλεξάνδρειας καλούν τον Ιωάννη να ανέβει στον πατριαρχικό θρόνο. Ο έπαρχος της Αιγύπτου, πατρίκιος Νικήτας, μεταφέρει την επιθυμία του λαού και του αυτοκράτορα Ηρακλείου για να αναλάβει την θέση του Πατριάρχη. Ο αυτοκράτορας διατάσει «και άκοντα προς τον θρόνον αναγαγείν τον Ιωάννην», δηλ. να τον οδηγήσουν στο θρόνο και χωρίς τη θέλησή του.

Μετά την χειροτονία του έστειλε τους οικονόμους της Εκκλησίας και τους άλλους κληρικούς να καταγράψουν τους φτωχούς και ζητιάνους, που αποκαλούσε «κυρίους και δεσπότας του». Με την ευσπλαχνία προς αυτούς μας βοηθεί ο Θεός να κερδίσουμε την βασιλεία Του. Περισσότεροι από 7.500 φτωχοί καθημερινά θα είχαν τροφή και στέγη. Οι άφθονες ελεημοσύνες τού έδωσαν την επωνυμία Ελεήμων. Έδινε αδιακρίτως σε καλούς και κακούς, σε άξιους και ανάξιους. Μια μέρα ένας φτωχός που πήρε

Αρχ. Π. Ιερόθεος Λουμουσιώτης: Αν Ο Παράδεισος Έχει Μοναξιά Είναι Κόλαση Με Θρησκευτικό Μανδύα

Κήρυγμα Κυριακής των Αγίων Πάντων 2018
«Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.» (Ματθ. ιθ, 30)

http://www.orthodoxia.online

O ουράνιος κόσμος, αδελφοί μου αγαπητοί, που ζει την βασιλεία του Θεού ή καλύτερα είναι εν δυνάμει Βασιλεία του Θεού και δρέπει τους καρπούς της είναι διαφορετικός ως προς την τάξη ή μάλλον αταξία της επίγειας κοινωνίας. Εδώ στη γη είναι πρώτος ο Άρχοντας και Κυβερνήτης και ο Πατριάρχης και ο Δεσπότης, εκείνος που έχει υπεροχή θέσεως ανθρωπίνης. Ενώ στην βασιλεία του Θεού η εσχατιά – τελευταία θέση μπορεί να ευλογηθεί με την πρωτιά και η πρώτη θέση να διατεθεί και διατιμηθεί ως τελευταία. Αναποδογυρίζεται η ανθρώπινη τιμή και ευθύνη και ο Κύριος λέει ότι αλλιώς κρίνω Εγώ τον κόσμο. Βλέπω τα εσώψυχα και την προαίρεση και την διάθεση του καθενός. Δεν στέκομαι σε όσα εξωτερικά φαίνονται και όσα οι άνθρωποι κρίνουν αλλά στέκομαι στην αγαθότητα της επιλογής με την οποία επέλεξε να κάνει ότι κάνει ο άνθρωπος.

Καθότι είναι ο Κύριος μας ο ίδιος που μας είπε να μην κρίνουμε την κατ’όψιν κρίσιν, να αφήνουμε περιθώριο λάθους σε εμάς και εις τους άλλους. Ποτέ δεν πρέπει να είμεθα σκληροί και απόλυτοι. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι σκέπτεται και πως δρα ο καθείς εξ ημών. Άλλος άνθρωπος, άλλη σκέψη, άλλη δράση και άλλη ιδιοσυγκρασία. Κανείς δεν είναι ίδιος ταυτοποιητικά με τον άλλον αλλά διαφέρει και ας φαίνεται στυλιζαρισμένα ίδιος.

Ο κάθε άνθρωπος συγκινείται από άλλα ερεθίσματα και έχει διαφορότροπα βιώματα που κ

Σαρακοστή...Να γνωρίζω τι πιστεύω, Α.

Εισαγωγή :
 Ονομάζεται "Σαρακοστή" γιατί περιλαμβάνει σαράντα ημέρες νηστείας. Η ονομασία «Τεσσαρακοστή» αρχικά σήμαινε την τεσσαρακοστή (40ή) ημέρα πριν το Πάσχα, γρήγορα όμως το όνομα δόθηκε σε όλη την περίοδο της νηστείας πριν το Πάσχα. Πολλοί τοποθετούσαν και τη Μεγάλη Εβδομάδα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οπότε ο χρόνος των σαράντα ημερών διευρυνόταν. Ο χαρακτηρισμός «Μεγάλη» δε δίνεται για τη μεγάλη διάρκειά της, αλλά για τη σημασία της, σε ανάμνηση των Παθών του Χριστού


Αν και υπάρχει αντίστοιχη περίοδος νηστείας πριν από τα Χριστούγεννα η οποία ονομάζεται Μικρή Τεσσαρακοστή ή Σαρανταήμερο

Η Κυριακή της Συγχώρεσης (Forgiveness Sunday), που επίσης ονομάζεται Κυριακή του Τυροφάγου ή της Τυρινής (Cheesefare Sunday), είναι η τελευταία ημέρα της προ-Σαρακοστής. Είναι η Κυριακή μετά την Κυριακή του Απόκρεω(Meatfare Sunday) και την Κυριακή πριν από την Κυριακή της Ορθοδοξία

Η Μεγάλη Σαρακοστή αποτελεί την προετοιμασία των πιστών για τη γιορτή τηςΑνάστασης του Χριστού από την οποία και προσδιορίζεται κατ' έτος ως κινητή περίοδος. Διαρκεί από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή πριν το Σάββατο του Λαζάρου, οπότε ακολουθεί η Κυριακή των Βαΐων και η Μεγάλη Εβδομάδα. Η δε Κυριακή των Βαΐων, είναι η τελευταία ημέρα της περιόδου αυτής. Η Mεγάλη Εβδομάδα δεν περιλαμβάνεται στη Σαρακοστή αν και συνεχίζεται η νηστεία που είναι ιδιαίτερα αυστηρότερη. Στη πραγματικότητα μαζί με την εβδομάδα των Αγίων Παθών είναι πεντηκονταθήμερη περίοδος.

 Σε όλες τις ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής τηρείται αυστηρή νηστεία εκτός του Σαββάτου και Κυριακής, όπου γίνεται κατάλυση οίνου και ελαίου, επιτρέπεται δηλαδή η κατανάλωση κρασιού και λαδιού. Στις υπόλοιπες ημέρες η νηστεία συνίσταται σε ξεροφαγία, δηλαδή σε φυτικές τροφές χωρίς έλαιο. Εξαίρεση αποτελεί:

• η γιορτή των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων όπου καταλύεται το λάδι καθώς και
• ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, οπότε καταλύεται το ψάρι, όποια μέρα και να γιορτασθεί.

Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τηρείται αυστηρή νηστεία ακόμα και το Μεγάλο Σάββατο όπου είναι και το μόνο Σάββατο του έτους που, σύμφωνα με τους κανόνες της εκκλησίας, δεν καταλύεται το λάδι. Εκ της ονομασίας αυτής, τα προς κατανάλωση νηστίσιμα τρόφιμα της περιόδου αυτής, αλλά και οποιαδήποτε έχουν σχέση μ΄ αυτή, ονομάζονται σαρακοστιανά, σε αντίθεση με τα πασχαλινά.

Η πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής αρχίζει την Καθαρά Δευτέρα, πρώτη μέρα της Μεγάλης Σαρακοστής. Η ονομασία «Καθαρή Εβδομάδα», αναφέρεται στον πνευματικό καθαρισμό που κάθε πιστός καλείται να υποβληθεί μέσω της νηστείας, της προσευχής, της μετανοίας, της υποδοχής των Ιερών Μυστηρίων και επαιτώντας τη συγχώρεση του γείτονά του. Επίσης, παραδοσιακά είναι η ώρα για τον εαρινό καθαρισμό, έτσι ώστε το εξωτερικό περιβάλλον του ενός, να ταιριάζει με την εσωτερική του διάθεση.

Όλη αυτή την εβδομάδα, η νηστεία είναι πιο αυστηρή. Αυτοί που έχουν τη δύναμη, ενθαρρύνονται να νηστεύουν εντελώς, τρώγοντας μόνο την Τετάρτη και την Παρασκευή το βράδυ, μετά την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία. Εκείνοι που δεν είναι σε θέση να κρατήσουν μια τόσο αυστηρή νηστεία, ενθαρρύνονται να φάνε μόνο λίγο και στη συνέχεια μόνο ξηροφαγία (βλ. Άσωτος Υιός) μία φορά την ημέρα. Την Δευτέρα, δεν καταναλώνονται καθόλου τρόφιμα και την Τρίτη και την Πέμπτη, μόνο άψητα τρόφιμα. Τα γεύματα σερβίρονται το Σάββατο και την Κυριακή, αλλά αυτά είναι νηστήσιμα γεύματα, κατά τα οποία απαγορεύονται το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Στο Μεγάλο Απόδειπνο, κατά τις πρώτες τέσσερις ημέρες της Νηστείας (Δευτέρα έως Πέμπτη), ο Μεγάλος Κανόνας του Αγίου Ανδρέα Κρήτης διαιρείται σε τέσσερα μέρη και το ένα μέρος ψάλλεται κάθε βράδυ (για περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τον Μεγάλο

Της Υπαπαντής .Μεγάλη γιορτή σήμερα.

Η Υπαπαντή είναι Δεσποτική και Θεομητορική εορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που εορτάζεται η "προσφορά" του Ιησού στο Ναό από την μητέρα του Μαρία και τον θετό του πατέρα Ιωσήφ, σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση του. Ήταν μια παράδοση για τα πρωτότοκα αγόρια που την τήρησαν οι κηδεμόνες του Ιησού ως πιστοί Εβραίοι. Κατ' αναλογίαν σήμερα είναι ο "σαραντισμός" που τελούν οι μητέρες με το παιδί στον χριστιανικό ναό.

Στο ναό του Σολομώντα όπου έγινε η τελετή, συνάντησαν δύο πρόσωπα με προφητικό χάρισμα, τον γέροντα Συμεών και την γερόντισσα Άννα (όχι τη μητέρα της Μαρίας). Και οι δύο αναγνώρισαν στο πρόσωπο του βρέφους τον Μεσσία και προφήτευσαν σχετικά με το λυτρωτικό έργο του προσαγομένου βρέφους. Το περιστατικό αναφέρεται στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (β΄22-40).

Η εορτή της Υπαπαντής, ανήκει στις εορτές του δωδεκαόρτου, δηλαδή τις σημαντικότερες 12 εορτές της Εκκλησίας. Ο εορτασμός της (καταβασίες) ξεκινάει στις 15 Ιανουαρίου, μετά την απόδοση των Φώτων (τέλος της περιόδου των Φώτων 14 Ιανουαρίου), κορυφώνεται την κυριώνυμο ημέρα, 2 Φεβρουαρίου, και ολοκληρώνεται στις 9 Φεβρουαρίου με την απόδοση της εορτής.

Υπαπαντή < ελληνιστική κοινή 
Ετυμολογία: ὑπαπαντή < ὑπαπαντάω < ὑπό + ἀπαντάω (όχι από υπό + από + αντί)
Κύριο όνομα: Υπαπαντή (θηλυκό)

κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (β΄22-40).
Και όταν, σύμφωνα με τον νόμον του Μωϋσέως, συνεπληρώθησαν αι ημέραι του καθαρισμού της μητέρας του παιδίου και του μνηστήρος της, ανέβασαν αυτό εις τα Ιεροσόλυμα, δια να το παρουσιάσουν και το αφιερώσουν στον Κυριον. Αυτό δε έγινε σύμφωνα με το γραμμένον στον νόμον του Κυρίου, ότι κάθε πρωτότοκον αρσενικόν, που διανοίγει την μήτραν της μητέρας του, θα θεωρηθή αφιερωμένον στον Κυριον. Ανέβησαν ακόμη στον ναόν να προσφέρουν την θυσίαν δια τον καθαρισμόν των, όπως ήτο πάλιν γραμμένον στον νόμον Κυρίου, δηλαδή ένα ζεύγος τρυγόνες η δύο μικρά περιστέρια, σαν πτωχοί που ήσαν. Και ιδού εζούσε εις την Ιερουσαλήμ ένας άνθρωπος, ονόματι Συμεών. Και ο άνθρωπος αυτός ήτο δίκαιος και ευλαβής και επερίμενε να έλθη λύτρωσις και παρηγορία στον λαόν του Ισραήλ με την έλευσιν του Χριστού, όπως είχαν προείπει αι Γραφαί, και Πνεύμα Αγιον ήτο εις αυτόν· και του είχεν αποκαλυφθή από το Αγιον Πνεύμα ότι δεν θα απέθνησκεν, πριν ίδη εκείνον, τον οποίον ο Θεός θα έχριε Σωτήρα και βασιλέα του κόσμου. Και κατά παρακίνησιν του Αγίου Πνεύματος ήλθεν στον ναόν. Και όταν οι γονείς έφεραν το παιδίον Ιησούν στον ναόν να κάμουν δι' αυτό ο,τι ώριζεν ο νόμος δια τα πρωτότοκα, τότε και αυτός ο Συμεών εδέχθη εις τας αγκάλας του το παιδίον, εδοξολόγησε τον Θεόν και είπε· “τώρα πλέον με απολύεις εμέ τον δούλον σου να φύγω από τον κόσμον αυτόν, Δεσπότα, ειρηνικός και χαρούμενος, σύμφωνα με τον λόγον που μου είπες, διότι είδαν τα μάτια μου τον Χριστόν, ο οποίος θα φέρη την σωτηρίαν, την οποίαν συ έχεις ετοιμάσει, δια να την ίδουν όλοι οι λαοί της γης. Φως πνευματικόν, που θα φανερώση εις τα έθνη τον αληθινόν Θεόν και την δόξαν του λαού σου Ισραήλ, αφού από αυτόν τον λαόν κατά το ανθρώπινον προέρχεται ο Χριστός”. Και ο Ιωσήφ και η μητέρα του παιδίου συνεχώς εθαύμαζαν δι' όσα ελέγοντο περί του παιδίου. Και ευλόγησεν αυτούς ο Συμεών και είπε προς την Μαρίαν την μητέρα του παιδίου· “ιδού αυτός θα γίνη αιτία να πέσουν και να αναστηθούν πολλοί στον Ισραήλ, (θα πέσουν εκείνοι που δεν θα πιστεύσουν, θα αναστηθούν και θα λυτρωθούν εκείνοι που θα πιστεύσουν). Και θα γίνη αυτός σημείον αντιλογίας μεταξύ των ανθρώπων. Και την ιδικήν σου μητρικήν καρδίαν θα διαπεράση η ρομφαία του πόνου, όταν ίδης τον υιόν σου να πάσχη δια την σωτηρίαν των ανθρώπων. Ολα δε αυτά θα γίνουν, δια να φανερωθούν οι μυστικοί διαλογισμοί και απόκρυφοι πόθοι πολλών καρδιών”. Υπήρχε δε εις τα Ιεροσόλυμα και κάποια προφήτις, ονόματι Αννα, θυγάτηρ του Φανουήλ, από την φυλήν Ασήρ· αυτή ήτο πολύ προχωρημένη εις την ηλικίαν της και είχε ζήσει επτά έτη μετά του ανδρός της, από την ημέρα που ως παρθένος είχεν υπανδρευθή αυτόν. Και αυτή ήτο χήρα, ογδοήκοντα τεσσάρων περίπου ετών, η οποία δεν απεμακρύνετο από τον Ιερόν περίβολον του ναού, λατρεύουσα νύκτα και ημέραν τον Θεόν με νηστείας και προσευχάς. Και αυτή εκείνη την ώραν, αφού είδε το παιδίον, εδοξολογούσε τον Κυριον και έλεγε περί αυτού εις όλους τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, που επερίμεναν την λύτρωσίν των από τα δεινά και την καταδίκην της αμαρτίας. Και αμέσως, όταν ο Ιωσήφ και η Μαρία εξετέλεσαν όλα όσα ο νόμος του Κυρίου ώριζε, επέστρεψαν εις την Γαλιλαίαν, εις την πατρίδα των την Ναζαρέτ. Το δε παιδίον ηύξανε κατά το σώμα και ισχυροποιείτο πολύ κατά το πνεύμα και επληρούτο από σοφίαν, την οποίαν εις αυτό μετέδιδεν, καθόσον επροχωρούσε η ηλικία του, η ενωμένη με αυτό θεία του φύσις. Και χάρις Θεού ήτο εις αυτό, η οποία το επροφύλασσε αμόλυντο από κάθε αμαρτίαν, το καθωδηγούσε δε και το ενίσχυε προς κάθε αρετήν.

Το Σύμβολο της Πίστεως (ΠΙΣΤΕΥΩ) και η ερμηνεία του

http://www.imilias.gr/

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΚΕΙΜΕΝΟ	ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ
1. Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.	Πιστεύω, ως ορθόδοξος Χριστιανός, σε έναν Θεό, Πατέρα, Κυρίαρχο του παντός, που δημιούργησε από το μηδέν και με απόλυτη ελευθερία και αγάπη τον ουρανό και τη γη. Δημιούργησε, δηλαδή, τόσο τον ορατό και υλικό, όσο και τον αόρατο και πνευματικό κόσμο.
2. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων˙ Φως εκ Φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο.	Πιστεύω και σ’ έναν Κύριο, τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, που είναι ο μονογενής Υιός του Θεού Πατέρα  και Γεννήθηκε απ’ Αυτόν προαιωνίως. Είναι φως, όπως και ο Πατέρας Του. Είναι αληθινός Θεός, επειδή γεννήθηκε από τον αληθινό Θεό. Ο Υιός δεν είναι δημιούργημα ή κτίσμα του Θεού, όπως πίστευαν διάφοροι αιρετικοί, αλλά έχει την ίδια Θεία ουσία με τον Πατέρα (είναι «ομοούσιος») και τα πάντα δημιουργήθηκαν δια του Υιού.
3. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος άγιου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα.	Ο Υιός του Θεού, για τη δική μας σωτηρία, κατέβηκε από την ουράνια δόξα Του στη γη και έλαβε σάρκα, όμοια με τη δική μας, από την Παρθένο Μαρία με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Έγινε δηλαδή άνθρωπος όμοιος σε όλα μ’ εμάς, εκτός από την αμαρτία και έζησε σε συγκεκριμένο χρόνο πάνω στη γη.
4. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου και παθόντα και ταφέντα.	Σταυρώθηκε, έπαθε και τάφηκε για μας, όταν ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας ήταν ο Πόντιος Πιλάτος.
5. Και αναστάντα τη τρίτη ήμερα κατά τας Γραφάς.	Και αναστήθηκε, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, την τρίτη ημέρα από τον τάφο, ενώ ήταν νεκρός.
6. Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός.	Μετά την Ανάστασή Του ανέβηκε στον ουρανό με τη δύναμη που είχε ως Θεός, δοξάζοντας έτσι την ανθρώπινη φύση. Ανέβηκε και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα Του.
7. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς· ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος.	Θα έρθει και πάλι στον κόσμο με δόξα, σε χρόνο που τον γνωρίζει μόνο ο Θεός, για να κρίνει τους ζωντανούς και τους νεκρούς. Και η Βασιλεία Του δεν θα έχει τέλος.
8. Και εις το Πνεύμα το άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών.	Πιστεύω και στο Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που έχει κυριότητα και εξουσία. Ζωοποιεί όλη την κτίση και εκπορεύεται από τον Πατέρα. Είναι ομοούσιο με τον Πατέρα και τον Υιό. Προσκυνείται και δοξάζεται ισότιμα μαζί Τους. Καθοδήγησε τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, που προείπαν για τον ερχομό του Σωτήρα.
9. Εις μίαν, αγίαν, καθολικήν και αποστολικήν Εκκλησίαν.	Πιστεύω και στην Εκκλησία. Είναι μία, επειδή μία είναι η κεφαλή της, ο Χριστός και μία η πίστη εκείνων που μετέχουν στη ζωή της. Είναι αγία, χωρισμένη από κάθε αμαρτία. Είναι καθολική, επειδή κατέχει όλη την αλήθεια και θέλει να συμπεριλάβει όλους τους ανθρώπους. Είναι αποστολική, επειδή διατηρεί ανόθευτη τη διδασκαλία των Αποστόλων και  επειδή οι επίσκοποι που την ποιμαίνουν είναι διάδοχοι εκείνων.
10. Ομολογώ εν βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών.	Ομολογώ ένα βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Μ’ αυτό αρχίζουμε την καινούρια ζωή μέσα στην Εκκλησία. Με αυτό συγχωρείται το προπατορικό αμάρτημα.
11. Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών.	Πιστεύω και περιμένω την κοινή ανάσταση όλων των νεκρών. Θα αναστηθεί κάθε σώμα για να ενωθεί με την αθάνατη ψυχή του. Η ανάσταση όλων θα γίνει με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
12. Και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.	Προσδοκώ ότι, μετά την ανάσταση και την τελική κρίση όλων των ανθρώπων από τον Χριστό, θα αξιωθώ να απολαύσω την αιώνια ζωή, μαζί με όλους τους αγίους. Αμήν.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ του Γιάννη Μ. Σπετσιώτη

“Ἀγρευθεὶς οὐρανόθεν πρὸς εὐσέβειαν ἔνδοξε, τῇ του σοὶ ὀφθέντος δυνάμει, δι’ ἐλάφου Εὐστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, καὶ ἤθλησας λαμπρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ…”

Στις 20 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Μεγαλομάρτυρα Ευσταθίου, προστάτη των κυνηγών.

Την εποχή του αυτοκράτορα Τραϊανού υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός, ευγενικός και φιλάνθρωπος, ο Πλακίδας. Ο θρύλος λέει πως κάποτε, την ώρα που κυνηγούσε με την ακολουθία του, παρουσιάστηκε μπροστά του ένα ελάφι. Ο Πλακίδας θέλησε να το σκοτώσει. Το ελάφι μ’ έναν πήδο βρέθηκε στον αντικρινό βράχο κοιτάζοντάς τον κατάματα. Ο Πλακίδας, έκπληκτος, διέκρινε ανάμεσα στα κέρατα του ελαφιού έναν φωτεινό σταυρό και συγχρόνως άκουσε μια φωνή, παρόμοια με εκείνη που είχε ακούσει ο απόστολος Παύλος.

-     Πλακίδα, Πλακίδα, γιατί με κυνηγάς;

Ο Πλακίδας έστρεψε γύρω το κεφάλι του ξαφνιασμένος. Κανείς!

-     Μα από πού έρχεται αυτή η φωνή; αναρωτήθηκε. Με ποιον μιλάω;

-     Άδικα πασχίζεις να με δεις! Μιλάς με τον Δημιουργό σου! Σταμάτα πια να με καταδιώκεις, πήγαινε να βαφτιστείς και γίνε Χριστιανός!

Πράγματι ο Πλακίδας, χωρίς δεύτερη σκέψη, βαφτίστηκε και πήρε το όνομα «Ευστάθιος». Όταν το έμαθε ο αυτοκράτορας, τον εξόρισε μαζί με την οικογένειά του. Αργότερα όταν ο επόμενος αυτοκράτορας Αδριανός του ζήτησε ν’ αλλάξει την πίστη του, εκείνος αρνήθηκε. Αμέσως τον συνέλαβαν μαζί με τη γυναίκα του και τα παιδιά του και όλοι υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο.

Ο άγιος Ευστάθιος τιμάται και από τους καθολικούς και υπάρχει μεγάλη εκκλησία στο Παρίσι. Στις εικόνες του Αγίου συχνά διακρίνουμε το όραμά του με το ελάφι.

Στην Ερμιόνη οι κυνηγοί τον έχουν προστάτη και ανέκαθεν τιμούσαν τη μνήμη του, που συμπίπτει με την περίοδο του κυνηγιού. Έκαναν λειτουργία με αρτοκλασία στο εκκλησάκι του αγίου Χαράλαμπου στη Δάρδιζα, πάνω στο ύψωμα ανάμεσα στα ελαιόδεντρα, προσφέροντας διάφορα γλυκίσματα.

Το μικρό αυτό πανηγυράκι και το έθιμο νομίζω πως έχει εκλείψει στις μέρες μας…

Από τις σημειώσεις της μητέρας μου αντιγράφω «… ο άγιος Ευστράτιος θεωρείται ακόμη προστάτης των εγκύων γυναικών. Επικαλούνται το όνομά του που προμηνύει κάτι καλό, για να τους «σταθεί» το παιδί κατά την εγκυμοσύνη και να γεννηθεί γερό, κάτι ανάλογο με τον άγιο Ελευθέριο».

Από όσα γνωρίζω ναός προς τιμή του αγίου Ευσταθίου στην επαρχία μας δεν υπάρχει.