Η περιφέρεια και ο δημιουργός ....

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Προσέγγιση του Περιβαλλοντικού Προβλήματος

Δρ. Παναγιώτη Σταύρου Μπαζίγου

Γενικού Δ/ντή Περιφέρειας Πελοποννήσου

Για τα περιβαλλοντικά προβλήματα λέγονται και δημοσιεύονται καθημερινά αναρίθμητες πληροφορίες σε άρθρα, μελέτες και έρευνες με συνακόλουθα σχόλια και παρατηρήσεις. Σε αυτά αναφέρονται πολλές φορές εφιαλτικοί κίνδυνοι και διάφορα φαινόμενα καταστροφής. Σίγουρα δε το θέμα αυτό είναι ένα από τα πρώτα της παγκόσμιας επικαιρότητας. Το παγκόσμιο ενδιαφέρον από τη ρύπανση και τη μόλυνση του περιβάλλοντος, μέρα με τη μέρα, προβληματίζει όλο και περισσότερο τον κόσμο, διότι απειλείται κυρίως το μέλλον της ανθρωπότητας. Η απειλή όμως αυτή δεν είναι αυτονομημένη, αλλά συνδέεται με τον τρόπο ζωής των ανθρώπων, που επέβαλε σχεδόν παντού η δυτική καταναλωτική κοινωνία.

Στο βαθμό που υπάρχει το οικολογικό πρόβλημα, αυτό προέρχεται από μια κρίση-αλλαγή του πολιτισμού μας που έχει σχέση με τη στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Γενεσιουργός παράγοντας αυτής της συμπεριφοράς του ανθρώπου είναι η αντίληψη ότι ο σκεπτόμενος άνθρωπος είναι σημείο αναφοράς των πάντων. Οι επιστήμες και οι θεωρίες του σημερινού ανθρώπου ερμηνεύουν τη δημιουργία του αισθητού κόσμου τεχνοκρατικά, αποφεύγουν δε να διατυπώσουν την εκ του μη όντος δημιουργία του σύμπαντος από το Θεό. Έτσι ο σημερινός άνθρωπος εκλαμβάνει τη φύση ως αντικείμενο όχι μόνο για κτήση αλλά και για κατάκτηση. Δημιούργησε εγωκεντρικές ανάγκες, διευκόλυνε την κίνηση των πάντων σε όλο τον πλανήτη. Εφεύρε τρόπους να ικανοποιεί κάθε ανάγκη του αλλά και να δημιουργεί απροσδιόριστες νέες ανάγκες. Αυτή η στάση έφερε τη σημερινή αλλαγή-δυσαρμονία στη σχέση του ανθρώπου με τη φύση κάτι που δεν συνέβαινε στο παρελθόν.



Η ανωτέρω βιοτική στάση που επέτυχαν οι άνθρωποι, γίνεται ελκυστικό παράδειγμα για να την ακολουθήσουν οι υπόλοιποι, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε εθνικό επίπεδο από τις κυβερνήσεις. Συνεπώς η ανθρωπότητα κινείται ολοένα προς την κατεύθυνση της υπερκατανάλωσης, της κίνησης των πάντων (ανθρώπων, προϊόντων, υπηρεσιών, κλπ), της ευζωϊας και της απαίτησης για περισσότερα. Τάχα μου και της ανάπτυξης. Έτσι φτάσαμε λοιπόν η εμφάνιση μιας ύφεσης στην οικονομία να δημιουργεί κρίσεις. Καλοδεχούμενη. Αν υπάρξει και καλύτερη αναδιανομή των πόρων ακόμα καλύτερα. Η ανάπτυξη όμως προέρχεται κυρίως από την εκμετάλλευση και καταπίεση της φύσης, η οποία δεν είναι ανεξάντλητη. Μιλάμε για λειψυδρία, ενώ ο καλός Θεός βρέχει όσο έβρεχε και μάλιστα αγαπητικά σε δικαίους και αδίκους. Θερμαίνουμε τον πλανήτη; Φροντίζει, να εξατμίζεται περισσότερο νερό. Τότε αυξάνονται οι βροχές και δροσίζεται η πλάση.
Κανονικά, ο σημερινός άνθρωπος σε σύγκριση με αυτόν των προηγούμενων γενιών, θα έπρεπε να είναι πολύ ευχαριστημένος που απολαμβάνει τόσα πολλά καλά και ανέσεις καταβάλλοντας, συγκριτικά με τις παλαιότερες εποχές, πολύ λιγότερο κόπο. Παρόλα αυτά, δεν είναι ευχαριστημένος, διαμαρτύρεται συνεχώς. Θέλει και άλλα. Τέλος πάντων, θέλει όσα έχουν αυτοί που κατέχουν περισσότερα αγαθά από τον ίδιο. Είναι όμως αντικειμενική αυτή η άποψη του ανθρώπου ότι έχει δηλαδή ανάγκη για περισσότερα: Από τη μέχρι τώρα συζήτηση προκύπτουν για εμάς τουλάχιστον δύο θέματα που αφορούν τον άνθρωπο σε σχέση με το περιβαλλοντικό πρόβλημα: Το πρώτο είναι κατά πόσο είναι ικανοποιημένος ο άνθρωπος παρόλη την ακόρεστη κάλυψη των αναγκών του και το δεύτερο, αυτή η αντίληψη της αξιοπιστία του.
Και τα δύο αυτά ζητήματα αλλά και τόσα άλλα που συνδέονται και με το οικολογικό πρόβλημα που μπορούν να αναδειχθούν, θα μπορούσαν να βρουν θεραπεία τόσο αυτά, όσο και αυτό τούτο το περιβαλλοντικό πρόβλημα, αν ο άνθρωπος καλλιεργήσει αγαπητική σχέση με το Θεό και το συνάνθρωπό του. Τότε θα εκλάβει το φυσικό περιβάλλον ως έργο του Δημιουργού, το οποίο δεν μπορεί να μελετηθεί έξω από τη σχέση του με Αυτόν ούτε ασφαλώς και χωρίς τον ανθρώπινο προορισμό.
Στη φύση, ο άνθρωπος και όλοι οι άλλοι οργανισμοί καθώς οι πληθυσμοί τους έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τη μοναδικότητα, την τρεπτότητα, τη μεταβολή που βρίσκονται από μόνοι τους σε μια κατάσταση δυναμική. Αυτή η δυναμική ταλαντεύεται από το ενδεχόμενο της εξαφάνισης (οπισθοπορεία) μέχρι τη δυνατότητα της εξέλιξης-τελείωσης (εμπροσθοπορεία). Στη φύση ακόμα και τα άψυχα ευρίσκονται σε μια μεταμορφωτική πορεία, παραδείγματος χάριν οι ήπειροι, τα βουνά, οι ακτογραμμές, το κλίμα μεταβάλλονται. Έτσι η πορεία αυτή του ανθρώπου, των οργανισμών αλλά και των χωρίς ζωή παραγόντων γίνεται θετική (εμπροσθοπορεί), δηλαδή ανοικτή στην αιωνιότητα ή αρνητική (οπισθοπορεί), δηλαδή ανοικτή στον αφανισμό. Συνακόλουθα και αντίστοιχα, η βιωματική στάση του κάθε λογικού όντος που προσεγγίζει ή απομακρύνεται από τη βούληση και την αγάπη του Δημιουργού φαίνεται ότι θα καθορίζει και τη δική του πορεία προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.
Σημείωση blog

Ενδιαφέρουσα φιλοσοφική προσέγγιση από ένα αξιόλογο στέλεχος της περιφέρειας.
Για αυτό δεν έχει οριστεί ΧΥΤΥ ,ο ορισμός του είναι θέμα θεού ο οποίος δεν έχει πάρει απόφαση ,αφου και αυτός είναι μπερδεμένος με την συνιστώσα βιωματική στάση των πιστών της περιφέρειας.
Κεράκι ,μετάνοιες , και έχει ο θέος και για τα σκουπίδια..